Eveline Kroezen

Categorie archief: 'ggz'

Oct 15

Doe toch niet zo raar………

geplaatst om 17:23 in categorie Algemeen, ggz, verbinden en leren

Onlangs liep ik van het station naar een afspraak in de stad. Onderweg kwam ik een wegversperring tegen, waar ik zelfs als voetganger niet langs kon. Er stonden meerdere politieauto’s en ook de buurt was in groten getale uitgelopen.

Op het balkon van de vierde verdieping stond een naakte vrouw te schreeuwen, ze was duidelijk in de war. Iedereen stond ernaar te kijken, de politiemensen praatten in hun mobilofoons en de vrouw op het balkon werd steeds drukker en wilder.

Op een gegeven moment kwam er iemand, ik vermoed een hulpverlener. Zij riep naar de vrouw op het balkon: “Astrid, wat is er toch aan de hand? Doe toch niet zo raar. Trek wat kleren aan en doe de deur open. Daar staan mensen die je willen helpen.” Ik zal niet zeggen dat het meteen werkte, maar na korte tijd trok de naakte vrouw een ochtendjas aan en even later verdween ze van het balkon.

Zo zie je maar dat je ook tegen verwarde mensen het beste heel gewoon kunt doen.

   

Geen reacties » | Permanente link

Jan 25

Moord en stigmatisering

geplaatst om 12:22 in categorie Algemeen, ggz

Onlangs werd er een directeur van GGZ Ingeest vermoord. Dat is natuurlijk een verschrikkelijke gebeurtenis. In deze blog wil ik echter aandacht besteden aan de berichtgeving over deze moord en de impliciete stigmatisering van psychiatrische patiënten die daarbij plaatsvindt. In de berichtgeving over deze moord wordt namelijk consequent gesproken over de “moord op de directeur van de GGZ”. Deze week stond er weer een dergelijk bericht op Skipr.

Ik ben geen expert op het gebied van verslaggeving over moord. Toch kan ik me niet voorstellen dat slachtoffers van moord steeds beschreven worden aan de hand van hun baan en de sector waarin ze gewerkt hebben. Zeker niet als iemand thuis vermoord wordt. Hoe zou de berichtgeving zijn als de directeur van een busmaatschappij, de schoonmaker van een supermarkt of de administratief medewerkster van een gemeente thuis wordt vermoord? Zou er dan ook steeds geschreven worden over “de moord op de directeur van de busmaatschappij”, “de moord op de schoonmaker van de supermarkt” of “de moord op de administratief medewerkster van de gemeente”? Of, om het binnen de zorg te houden, “de moord op de verpleegster van het algemeen ziekenhuis”. Ik denk het niet. Blijkbaar heeft het nieuwswaarde dat de vermoorde directeur in de GGZ werkte. Daarmee wordt de suggestie gewekt dat de moord te maken heeft met zijn werkzaamheden in de GGZ. Of, anders gezegd, in de GGZ loop je meer kans om vermoord te worden.  Zo worden psychiatrische patiënten in een negatief daglicht gezet en gestigmatiseerd. Dat doet deze groep, die toch al zo veel last heeft van maatschappelijke vooroordelen, geen goed.

Psychiatrische patiënten geven aan dat ze bij hun herstel het meeste last hebben van de beelden, die mensen hebben over psychiatrische problemen. Ze hebben er zelfs een actiegroep voor opgericht, Samen Sterk tegen Stigma (www.samensterktegenstigma.nl). De wijze van berichtgeving over de moord op de directeur van de GGZ helpt daarbij niet.

   

Geen reacties » | Permanente link

Dec 22

Wat is duur?

geplaatst om 15:17 in categorie Algemeen, ggz

Gisteren gaf ik een presentatie over FACT. FACT is een methodiek om mensen met langdurige en ernstige psychiatrische aandoeningen, die problemen op meerdere levensgebieden hebben, te behandelen.  Onderzoek toont aan dat de FACT methodiek tot minder opnamedagen leidt en de kwaliteit van leven verhoogt. Ik vertelde dat deze methodiek onder druk staat, omdat hij te duur is. Dit leidde tot een heftige discussie. Een FACT team kost ongeveer 1 miljoen euro per jaar. Zo’n team behandelt gemiddeld zo’n 200 cliënten. Dat is  5000 euro per cliënt per jaar en minder dan 15 euro per cliënt per dag. Voor die prijs worden mensen met ernstige psychiatrische problemen behandeld.  Is dat duur? Wat vindt u?

   

Geen reacties » | Permanente link

Jan 20

Van vinken naar vonken

geplaatst om 19:07 in categorie Algemeen, ggz, verbinden en leren

In mijn vorige blog wenste ik de zorg dat zij “van vinken naar vonken” gaat. In deze blog wil ik daar wat uitgebreider op ingaan. Eerst moet ik daarbij opmerken dat ik de metafoor “van vinken naar vonken” niet zelf heb bedacht. Matthieu Weggeman gebruikte deze uitspraak tijdens een lezing, waarin hij betoogde welke kant het op moet met de zorg. Het beeld sprak mij aan en bleef hangen. Ik heb het sindsdien een aantal keer gebruikt en ik merk dat mensen meteen begrijpen wat ik bedoel. Het is dus een krachtige en herkenbare uitspraak.

Ik ben na een paar jaar weer actief in de GGZ. Dat bevalt me ontzettend goed. Wel ben ik geschrokken van de toename van de administratieve handelingen, die verplicht zijn. Elke maand krijg ik overzichten. Er worden zoveel gegevens bijgehouden dat ik soms door de bomen het bos niet meer zie. Laat staan dat ik er goed op kan sturen. Een belangrijke oorzaak hiervan is de eisen van externe stakeholders. Zo stelt de zorgverzekeraar jaarlijks nieuwe eisen, waarmee zorginstellingen een opslag op hun tarief kunnen verdienen. Ook het streven om risico’s te beheersen speelt een rol. Dit leidt tot een vinkcultuur. Als er maar een vinkje staat, dan is het goed. Er wordt nauwelijks gekeken naar de inhoudelijke betekenis van een aantal zaken. Dit is ten koste gegaan van het  vonken, van de echte bevlogenheid, de betrokkenheid bij cliënten en de passie.

Ik merk dat de zorg wel op zoek is naar het  vonken. Ik zie daar ook de voorbeelden van. Zo bezocht ik onlangs een indrukwekkend kerstfeest voor cliënten. En een restaurant, waar blinden bedienen. En ik zie natuurlijk dagelijks de toewijding waarmee medewerkers met cliënten omgaan.

 

 

   

2 Reacties » | Permanente link

Feb 20

GGZ clienten laten hun stem horen

geplaatst om 10:49 in categorie ggz

Het Landelijk Platform GGZ is naar de rechter gestapt om de eigen bijdrage in de GGZ aan te vechten. Ik ben blij dat juist een cliëntenorganisatie dit initiatief neemt. Volgens mij is dat de enige manier die een kans van slagen heeft.

Cliënten moeten sinds januari 2012 200 euro per jaar eigen bijdrage betalen voor ambulante GGZ-behandeling. Voor ambulante behandeling van lichamelijke klachten wordt deze eigen bijdrage niet gevraagd. Blijkbaar kunnen mensen er niets aan doen als zij hun been breken of suikerziekte ontwikkelen. En blijkbaar is het je eigen schuld als je een depressie hebt of een angststoornis ontwikkelt. Voor straf moet je dan een eigen bijdrage betalen. Mensen met psychische klachten wachten vaak lang voordat zij hulp inschakelen. Zij schamen zich voor hun problemen en hebben het gevoel dat zij falen. Deze beleving wordt door de eigen bijdrage bevestigd.

Inmiddels hoor ik van allerlei kanten dat mensen, die vanwege ernstige psychiatrische problemen hulp nodig hebben, afhaken omdat ze een eigen bijdrage moeten betalen. De verwachting is dat een deel van deze mensen later alsnog hulp nodig heeft. Hun klachten zullen dan verergerd zijn en in een aantal gevallen zal gedwongen hulpverlening niet meer te vermijden zijn. GGZ-instellingen en de brancheorganisatie GGZ Nederland hebben hier al voor gewaarschuwd. Zonder effect. Nu protesteren brancheorganisaties altijd als er op hun branche gekort wordt of als hun branche er op een andere manier op  achteruit gaat. Ik kan me voorstellen dat een minister dergelijke protesten niet al te serieus neemt of denkt dat men bang is voor de eigen baan.

Daarom ben ik zo blij dat juist de cliënten het heft in handen nemen.  Hopelijk wordt er naar hen wel geluisterd.

 

   

Geen reacties » | Permanente link

Feb 16

Kleine GGZ

geplaatst om 17:26 in categorie ggz

Kleine instellingen voor geestelijke gezondheidszorg (GGZ) blijven. Dat is een van de conclusies uit het rapport  “Van Instituten naar Ondernemingen in de GGZ”, dat Boer & Croon onlangs heeft gepubliceerd. Ik vond dat een opvallende conclusie. Tot nu toe worden kleine GGZ-praktijken nauwelijks serieus genomen. In een enkel geval worden zij als een lastige horzel in de pels gezien, maar daar blijft het wel bij. Volgens het rapport blijven ze dus en zullen ze een deel van de markt bedienen. Hun kracht is dat ze dichtbij en dus bereikbaar zijn.

Dit betekent nogal wat. Het betekent voor grote GGZ-instellingen dat zij daar rekening mee moeten houden in hun strategie. Het betekent dat zij moeten bedenken of zij zich willen richten op dit marktaandeel of dat ze het laten gaan.

Het betekent ook wat voor kleine GGZ-organisaties. Ik zit zelf in de raad van toezicht van een kleine organisatie. Ik merk hoeveel moeite het kost om basale kwaliteitsinstrumenten, zoals een privacyreglement of een klachtenregeling, goed te organiseren. Ik hoor dat het lastig is om contracten met zorgverzekeraars te sluiten, omdat die het veel te bewerkelijk vinden om met al die kleine partijen te onderhandelen. En ook de bedrijfsvoering vergt heel veel tijd en energie. Dit komt doordat aan kleine praktijken dezelfde eisen worden gesteld als aan grote instellingen.

Kleine GGZ-praktijken ondervangen dit door zich te organiseren, bijvoorbeeld in 1np. Maar zijn het dan nog kleine praktijken? Of moeten er aan kleine GGZ-praktijken, die veelal mensen met lichtere problematiek behandelen, lichtere eisen worden gesteld? En wat betekent dat voor de kwaliteit? Wat wil de klant? Interessante vragen. En handig om daar eens over na te gaan denken. Ze blijven immers, die kleintjes.

   

Geen reacties » | Permanente link

Wilt u deze berichten via de email?


Zoeken