Eveline Kroezen
Categorie archief: 'Ruim denken'
Binnenkort ga ik met mijn zoon naar Afrika. Daarvoor heb je inentingen nodig. Dus de huisarts gebeld en een afspraak gemaakt. Vervolgens gebeurde er het volgende:
1. We moesten allebei een formulier invullen, waarop we aangaven welke inentingen we al gehad hadden. Dit hebben we keurig overgeschreven uit ons gele boekje, waarin alle inentingen staan genoteerd.
2. De praktijkverpleegkundige belde. Mijn zoon en ik hadden allebei een inenting nodig. Ze zou het recept naar de apotheek mailen, waar we het konden afhalen. Ik had echter een inenting voor gele koorts nodig en die mocht zij niet geven. Ik moest daarvoor een afspraak maken met een andere huisarts, die daarvoor erkend is.
3. Ik heb een afspraak gemaakt bij de andere huisarts.
4. Mijn zoon heeft de medicijnen afgehaald bij de apotheek
5. Mijn zoon en ik zijn samen bij onze eigen huisarts geweest. De praktijkverpleegkundige heeft mijn zoon een inenting gegeven, we kregen een recept mee voor malariapillen en we zijn voorgelicht over de voorzorgsmaatregelen, die we kunnen nemen.
6. We hebben de malariapillen afgehaald bij de apotheek
7. Ik heb de andere huisarts bezocht en kreeg daar een inenting tegen gele koorts.
Een omslachtig proces dus en niet erg klantvriendelijk.
Het had ook als volgt gekund:
1. Ik maak een afspraak bij de huisarts
2. Bij het consult kijkt hij in mijn elektronisch dossier, geeft me de juiste inentingen, licht mij voor over preventieve maatregelen en geeft malariapillen mee.
Dat zou een stuk makkelijker voor mijn zoon en mij zijn geweest. Het zou een stuk efficiënter en dus goedkoper zijn. Inmiddels heb ik begrepen dat ik ook naar een reizigerspoli had kunnen gaan. Daar heeft de huisarts me echter niet naar verwezen. Zou dat de marktwerking zijn?
Mijn dochter was jarig, 17 jaar werd ze. En hoewel dat een hele leeftijd is, waarop je bijna volwassen bent, hecht zij aan oude verjaardagstradities. Een van die tradities is dat de cadeautjes verstopt worden door de verjaardagsgasten en dat de jarige deze zoekt. Dus dochter de gang op, cadeautjes verstopt en vervolgens mocht zij ze zoeken.
Een aantal cadeautjes vond zij snel. Waar nodig hielpen de gasten haar door warm en koud te zeggen. Eén cadeautje gaf echter problemen. Mijn dochter stond in de hoek tussen het raam en het bureau en was volgens haar gasten bloedheet. Zij keek achter de verwarming en op de rand boven het raam, maar zij vond het cadeautje niet. Uiteindelijk besloot zij eerst haar andere cadeautjes te zoeken. Als laatste keerde zij terug naar deze plek. Waar zij ook keek, het lukte nog steeds niet om haar laatste cadeautje te vinden. Mijn dochter werd er een beetje wanhopig van. Zij keek mij aan voor hulp. Ik wist ook niet waar het cadeautje lag, maar ik had wel een vermoeden. “ Ruim denken” zei ik dus, met het motto van C3 in mijn achterhoofd. Ik zag in haar ogen dat er iets begon te dagen, toch lukte het haar nog niet om haar cadeautje te vinden. “Denk buiten de kaders” moedigde ik haar aan. En opeens kwam het inzicht. Met een brede lach deed zij het raam open en pakte haar laatste cadeautje.
Wij van C3 komen iedere vrijdag bij elkaar. We spreken dan onze opdrachten door, wisselen kennis uit en signaleren trends in de zorg. Het kantoor van C3 is in Leusden en ik woon in Castricum. Ik moet dus in filetijd een behoorlijke afstand overbruggen. Aanvankelijk vertrok ik om kwart voor acht, maar kwam geregeld te laat. Ik vervroegde mijn vertrektijd naar half acht, maar nog steeds was ik niet op tijd in Leusden. Zelfs vertrek om kwart over zeven hielp onvoldoende. Uiteindelijk besloot ik om niet vroeger, maar juist later te vertrekken. Sindsdien vertrek ik om acht uur en ben steeds op tijd.
Wij van C3 houden van dit soort oplossingen. Oplossingen die niet voor de hand liggen, maar achteraf eigenlijk heel simpel zijn. Ruim denken noemen we dat.