Eveline Kroezen

Categorie archief: 'Ruim denken'

Het is toch wonderlijk hoe dat gaat.

De trouwe lezer van mijn blog zal niet zijn ontgaan dat ik onlangs ben gecertificeerd als begeleider van het leiderschapsontwikkelingsprogramma van Zenger|Folkman. Toen ik voor de eerste keer in aanraking kwam met het programma vond ik het erg Amerikaans. Ik vroeg me af wat er anders was aan dit programma, er zijn immers al zoveel leiderschapsprogramma’s. En ook een 360 graden feedback is niet nieuw. Ook vond ik het programma nogal dichtgetimmerd met veel do’s en don’ts. En excellent leiderschap is zo’n typisch Amerikaanse term. Bovendien vond ik de opleiding duur. Ik had het beeld van twee Amerikaanse mannen, die iets hebben ontwikkeld, dat bijzonder hebben gemaakt en proberen om er veel geld aan te verdienen.

Wonderlijk hoe dat gaat. Want toch ben ik me in het programma gaan verdiepen en heb ik uiteindelijk besloten om de opleiding te volgen. Ik heb zelfs een contract getekend, waarin beschreven staat aan welke spelregels ik me heb te houden. Een aantal aspecten van het programma spreekt me aan. Ten eerste dat het op onderzoek is gebaseerd. En ten tweede dat het programma zich richt op het uitbouwen van sterke competenties. Dat past in deze tijdsgeest. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat er in de zorg behoefte is aan leiderschapsontwikkeling. De zorg heeft de afgelopen jaren zelforganiserende teams ingericht en managementlagen geschrapt. Ik zie steeds weer dat leidinggevenden cruciaal zijn in dit proces en dat zij worstelen met hun nieuwe rol. Ik vind echt dat daar wat aan moet gebeuren.

Wonderlijk hoe dat gaat. Ik ben nu gecertificeerd begeleider van het Zenger|Folkman leiderschapsontwikkelingsprogramma. Ik ben ervan overtuigd dat ik leiders in de zorg kan helpen om hun effectiviteit te vergroten en daarmee de resultaten van de organisatie te verbeteren. Als ik anderen daarvan probeer te overtuigen, loop ik echter tegen dezelfde vooroordelen aan als die ik zelf had. Zij vragen zich af wat er anders is aan dit programma, vinden het erg Amerikaans en onlangs kreeg ik zelfs het verwijt dat ik ‘een gelovige” was.

Wonderlijk hoe dat gaat. Deze reacties irriteren mij namelijk een beetje. Ik vind dat het een goed programma is en dat moeten ze maar van mij aannemen. Wonderlijk ……………

   

Geen reacties » | Permanente link

Aug 15

Overval

geplaatst om 14:31 in categorie De psychologie van het besturen, Leiderschap, Ruim denken

Deze zomer ben ik met mijn gezin door Mexico getrokken. We zijn met een huurauto van Mexico-stad naar Cancun gegaan. Vrijwel iedereen, die we over onze vakantieplannen vertelden, reageerde hetzelfde: “Is het niet gevaarlijk in Mexico?” Onze vrienden en collega’s hadden in de krant gelezen over de strijd die er in sommige delen van Mexico gevoerd wordt tussen drugsbendes, het leger en de politie en over alle doden, die daarbij zijn gevallen. Ook werden wij gewaarschuwd voor wegversperringen, waarbij auto’s door de politie worden aangehouden en alleen verder mogen nadat er een bepaald bedrag is betaald. Volgens de reizigersinformatie die wij inwonnen zou het, zolang je bepaalde gebieden vermeed, allemaal wel los lopen.

Toch blijven dergelijke reacties blijkbaar in je hoofd zitten. Op een gegeven moment reden we op een weg in de bergen. We werden aangehouden door een man met een vlag in zijn hand. Hij was gekleed in een oude spijkerbroek en een kapot gescheurd t-shirt. Zogauw wij waren gestopt gingen er een aantal mannen rond de auto staan en klopten op de ramen. “Dit is het”, dacht ik, “nu worden we overvallen”. Korte tijd later stopte er een auto achter ons en liepen de mannen daar naartoe. “Rijd door” zeiden we tegen diegene die reed, “dit is onze kans”. Zij probeerde verder te rijden, maar dat lukte niet. Inmiddels was er namelijk een grote pion voor onze auto gezet. De man met de vlag reageerde erg boos op deze poging. Dus begonnen we te overleggen welk geld en welke spullen we zouden afgeven en welke spullen we zouden proberen te houden. Ineens zag ik dat de man met de vlag, die ons had aangehouden, een walkietalkie in zijn hand had. Langzaam drong tot me door wat er aan de hand was. We werden niet overvallen, het was een wegversperring. En die werd door de bewoners uit de omgeving gebruikt om te proberen wat spulletjes te verkopen. Enige tijd later werd de pion weggehaald en mochten wij doorrijden. Even verderop waren stenen naar beneden gevallen, waardoor een deel van de weg gestremd was. We hadden hier niet veilig langs kunnen rijden als er tegenliggers waren geweest. De wegversperring had ons hiervoor behoed.

Dit is voor mij een leerzaam voorbeeld hoe je denkkader de manier waarop je een situatie interpreteert kan beïnvloeden. Zeker in een cultuur, die onbekend is, en waarin je dus niet precies weet hoe je kleding, gebaren enzo moet interpreteren. Ik verwacht dat ik nog vaak aan deze situatie zal terug denken. En dat ik me nog meer dan voorheen zal afvragen waarom medewerkers niet mee willen in een verandering. Hebben ze daarmee kwaad in de zin of proberen ze me te behoeden voor gevaren, die ik nu nog niet kan zien. Is het een overval of een wegversperring?

   

Geen reacties » | Permanente link

Apr 27

Wet Langdurige Zorg

geplaatst om 13:28 in categorie Algemeen, Ruim denken, verbinden en leren

Deze week stemde de Tweede Kamer in met de Wet Langdurige Zorg. Daarmee is de overheveling van een deel van de langdurige zorg en de bezuinigingen die daarmee gepaard gaan, een feit. Veel mensen die in de zorg werken, uiten hun zorg over deze transitie. Ze zijn bang dat bepaalde groepen tussen wal en schip zullen vallen en dat de gemeenten niet in staat zijn om deze zorg op een goede manier in te richten.

Deze week gaf ik toevallig ook een presentatie over de ontwikkelingen in de zorg aan een vrouwennetwerk, waar ik lid van ben. In dit netwerk zitten vrouwen die een hogere functie hebben in het bedrijfsleven, ik ben het enige lid dat in de zorg werkt. Hun reactie op de transities in de zorg was voor mij heel verfrissend. Zij kwamen namelijk niet met allerlei problemen en knelpunten. Nee, zij kwamen spontaan met oplossingen. De een wilde een soort bejaardentehuis beginnen op de bovenste verdieping van een hotel in Den Haag. Een ander vond dat je zelf de verantwoordelijkheid moet nemen en rond je 70e moet verhuizen naar een geschikte woning. Daar kun je dan met leeftijdsgenoten “lekker klaverjassen”. Weer een ander bedacht een concept voor ouderenwoningen met verschuifbare muren. Afhankelijk van de ruimte die je nodig hebt en die je kunt overzien, maak je een groter of kleiner appartement.

Het zette me aan het denken. Natuurlijk zullen er dingen mis gaan in de transities. Maar helpt het om daar alle aandacht op te richten? Is het niet beter om op zoek te gaan naar nieuwe oplossingen en daar mensen die niet uit de zorg komen, bij te betrekken? Moeten we niet vertrouwen op het vermogen van de maatschappij om nieuwe oplossingen te ontwikkelen? De tijd zal het leren. Een ding weet ik zeker. Het geeft mij veel meer energie om over nieuwe oplossingen te praten dan om me zorgen te maken over de dingen die verloren gaan.

   

Geen reacties » | Permanente link

Jul 3

De toekomst

geplaatst om 16:17 in categorie Leiderschap, Ruim denken

Van 2006 tot en met 2010 was ik bestuurder van een organisatie voor maatschappelijke dienstverlening. Omdat mijn organisatie ook ouderenwerk bood, bezocht ik in die tijd geregeld bijeenkomsten over de toekomst van de ouderenzorg. Bij deze bijeenkomsten werd steevast hetzelfde verteld, namelijk:

  1. Het aantal ouderen zou sterk groeien.
  2. Er zou een groot tekort ontstaan aan bedden in de V&V-sector.
  3. Er zou een groot personeelstekort ontstaan.

Inmiddels zijn we drie jaar verder en is de situatie als volgt:

  1. Het aantal ouderen is gegroeid en zal nog verder groeien.
  2. Er staan bedden leeg en er worden in de V&V-sector locaties gesloten.
  3. Vrijwel alle V&V-instellingen ontslaan personeel.

Dit voorbeeld laat zien hoe snel dingen kunnen veranderen. Zaken die vijf jaar geleden vanzelfsprekend leken, zijn nu achterhaald. Een bestuurder twitterde onlangs: “De essentie van leiderschap is het aanvoelen van de toekomst en daarnaar handelen”.  Dat is waar, maar tegelijkertijd ook ontzettend moeilijk.

   

Geen reacties » | Permanente link

Jul 5

Er waait een frisse wind in de zorg

geplaatst om 12:32 in categorie Algemeen, Leiderschap, Ruim denken

Het valt mij op dat er de laatste tijd in de zorg andere termen gebruikt worden. Ik hoor geregeld woorden als “passie”, “inspiratie” en “verbinding”. Zelfs C3 heeft overwogen om haar motto te veranderen van “Ruim denken” naar “Hart voor de zorg” of zelfs “Passie voor de zorg”.

De laatste jaren ging het in de zorg vooral over productie, efficiency en lean. Dat is begrijpelijk, want de zorg kon en kan efficiënter en vooral klantvriendelijker. De afgelopen jaren is daar veel aandacht aan besteed en zijn daar flinke verbeteringen in bereikt. Toch merk ik bij mezelf een zekere opluchting dat het weer over het hart van de zorg mag gaan. Dat er weer gesproken wordt over betrokkenheid, passie en medemenselijkheid. Dat medewerkers daarvoor gewaardeerd worden. En dat cliënten juist daarnaar op zoek zijn.

Met name  hulpverleners vinden het belangrijk dat het weer over de essentie van de zorg gaat. Zij hebben zich wel eens miskend gevoeld, doordat de aandacht vooral lag op efficiency en geld. Zij vonden dat het effect van een praatje met de cliënt of net een beetje extra doen onderschat werd.

Ik kan niet goed verklaren waar deze andere, frisse wind vandaan komt. Het zal wel een tegenreactie zijn op alle aandacht die er was voor bedrijfsvoering. Of misschien hangt het samen met de economische crisis, waardoor de maatschappij weer op zoek gaat naar waar het echt om gaat. Hoe dan ook, ik ben blij met de frisse wind die door de zorg waait.

   

Geen reacties » | Permanente link

Jan 2

Efficiente zorg

geplaatst om 11:02 in categorie Algemeen, Ruim denken

Binnenkort ga ik met mijn zoon naar Afrika. Daarvoor heb je inentingen nodig. Dus de huisarts gebeld en een afspraak gemaakt. Vervolgens gebeurde er het volgende:

1. We moesten allebei een formulier invullen, waarop we aangaven welke inentingen we al gehad hadden. Dit hebben we keurig overgeschreven uit ons gele boekje, waarin alle inentingen staan genoteerd.
2. De praktijkverpleegkundige belde. Mijn zoon en ik hadden allebei een inenting nodig. Ze zou het recept naar de apotheek mailen, waar we het konden afhalen. Ik had echter een inenting voor gele koorts nodig en die mocht zij niet geven. Ik moest daarvoor een afspraak maken met een andere huisarts, die daarvoor erkend is.
3. Ik heb een afspraak gemaakt bij de andere huisarts.
4. Mijn zoon heeft de medicijnen afgehaald bij de apotheek
5. Mijn zoon en ik zijn samen bij onze eigen huisarts geweest. De praktijkverpleegkundige heeft mijn zoon een inenting gegeven, we kregen een recept mee voor malariapillen en we zijn voorgelicht over de voorzorgsmaatregelen, die we kunnen nemen.
6. We hebben de malariapillen afgehaald bij de apotheek
7. Ik heb de andere huisarts bezocht en kreeg daar een inenting tegen gele koorts.

Een omslachtig proces dus en niet erg klantvriendelijk.

Het had ook als volgt gekund:

1. Ik maak een afspraak bij de huisarts
2. Bij het consult kijkt hij in mijn elektronisch dossier, geeft me de juiste inentingen, licht mij voor over preventieve maatregelen en geeft malariapillen mee.

Dat zou een stuk makkelijker voor mijn zoon en mij zijn geweest. Het zou een stuk efficiënter en dus goedkoper zijn. Inmiddels heb ik begrepen dat ik ook naar een reizigerspoli had kunnen gaan. Daar heeft de huisarts me echter niet naar verwezen. Zou dat de marktwerking zijn?

 

 

   

Geen reacties » | Permanente link

Apr 3

Ruim denken 2

geplaatst om 22:19 in categorie Ruim denken

Mijn dochter was jarig, 17 jaar werd ze. En hoewel dat een hele leeftijd is, waarop je bijna volwassen bent, hecht zij aan oude verjaardagstradities. Een van die tradities is dat de cadeautjes verstopt worden door de verjaardagsgasten en dat de jarige deze zoekt. Dus dochter de gang op, cadeautjes verstopt en vervolgens mocht zij ze zoeken.

Een aantal cadeautjes vond zij snel. Waar nodig hielpen de gasten haar door warm en koud te zeggen. Eén cadeautje gaf echter problemen. Mijn dochter stond in de hoek tussen het raam en het bureau en was volgens haar gasten bloedheet. Zij keek achter de verwarming en op de rand boven het raam, maar zij vond het cadeautje niet. Uiteindelijk besloot zij eerst haar andere cadeautjes te zoeken. Als laatste keerde zij terug naar deze plek. Waar zij ook keek, het lukte nog steeds niet om haar laatste cadeautje te vinden. Mijn dochter werd er een beetje wanhopig van. Zij keek mij aan voor hulp.  Ik wist ook niet waar het cadeautje lag, maar ik had wel een vermoeden. “ Ruim denken” zei ik dus, met het motto van C3 in mijn achterhoofd. Ik zag in haar ogen dat er iets begon te dagen, toch lukte het haar nog niet om haar cadeautje te vinden. “Denk buiten de kaders” moedigde ik haar aan. En opeens kwam het inzicht. Met een brede lach deed zij het raam open en pakte haar laatste cadeautje.

   

Geen reacties » | Permanente link

Feb 24

Ruim denken

geplaatst om 21:00 in categorie Ruim denken

Wij van C3 komen iedere vrijdag bij elkaar. We spreken dan onze opdrachten door, wisselen kennis uit en signaleren trends in de zorg. Het kantoor van C3 is in Leusden en ik woon in Castricum. Ik moet dus in filetijd een behoorlijke afstand overbruggen. Aanvankelijk vertrok ik om kwart voor acht, maar kwam geregeld te laat. Ik vervroegde mijn vertrektijd naar half acht, maar nog steeds was ik niet op tijd in Leusden. Zelfs vertrek om kwart over zeven hielp onvoldoende. Uiteindelijk besloot ik om niet vroeger, maar juist later te vertrekken. Sindsdien vertrek ik om acht uur en ben steeds op tijd.

Wij van C3 houden van dit soort oplossingen. Oplossingen die niet voor de hand liggen, maar achteraf eigenlijk heel simpel zijn. Ruim denken noemen we dat.

   

Geen reacties » | Permanente link

Wilt u deze berichten via de email?


Zoeken