Vandaag hadden we bij C3 een heidag over leiderschap. Alle consultants verzorgden een inspiratiestukje over dit onderwerp. De oogst was heel gevarieerd. Een filmpje over een straatoptreden van de beroemde violist Joshua Bell, die door vrijwel niemand herkend werd. Een filmpje dat liet zien dat niet de leider, maar de eerste volger cruciaal is voor het bewerkstelligen van een beweging. Een presentatie over de leider van de toekomst, de leider 2.0. Een presentatie over leiding geven  aan professionals, waarbij een vergelijking werd getrokken met de manier waarop Michelangelo leiding gaf bij het schilderen van de Sixtijnse kapel. En een film over een Japanse leraar, die op een onorthodoxe, authentieke en betrokken manier leiding geeft aan een klas.

Zelf heb ik iets verteld over mijn eigen ontwikkeling als leider. Daarbij heb ik parallellen getrokken tussen het gezin waar ik uit kom en het type leider dat ik ben geworden. Dat is namelijk een onderwerp dat me intrigeert. Hoe wordt iemand een leider, welke factoren bepalen de wijze waarop hij of zij het leiderschap invult? Waar zitten de kwetsbare plekken?  Ik vind het leuk om dit met leiders te bespreken. Geregeld leidt dat tot verrassende inzichten.